0 Gün Zafiyeti: Bir Anlık Güçsüzlük Hikâyesi
Bir sabah Kayseri’nin buz gibi havası, içimi de dondurmuştu. Bir hafta sonu sabahıydı. Dışarıda kış güneşi parlıyor, ama içimdeki karanlık bir türlü dağılmıyordu. Yine günlerden bir gün, belki de her zamankinden farklıydı. Ama her şeyin başladığı anı hatırlıyorum. O anı…
—
0 Gün Zafiyeti Nedir?
Bazen öyle anlar gelir ki, bir şeyin içine düştüğünüzü fark etmeden önce, tüm dünya sanki üstünüze gelir. O anı yaşarken, ne olup bittiğini anlamazsınız. Sadece anın içindesinizdir. Ama sonra, çok sonra, geriye bakınca, o anı anlamlandırmaya başlarsınız. İşte o an, “0 gün zafiyeti” dediğimiz şeydir. Bir anlık güçsüzlük hali, bir dakika dahi olsa. Duygusal bir çöküş.
Özellikle bizler gibi duygularını saklamayan, içsel dünyasında kaybolan insanlar için bu durum, bir tür yaşama mücadelesine dönüşebilir. Ama bir taraftan da, bu zafiyetin anlamını çok derin hissettiğiniz için, bir öğrenme süreci de başlar.
—
O Sabah…
O sabah, her şeyin normal gibi göründüğü, ama aslında derinlerde nelerin eksik olduğunu bildiğiniz o sabah… Kayseri’de kış rüzgârı bir başka estiyordu. O gün yapmam gereken bir sürü şey vardı. Birkaç iş görüşmesi, yazmak için üzerinde düşündüğüm yeni bir makale vardı. Ama hiçbir şey yapma isteğim yoktu. Sadece yatakta uzun uzun düşünüyordum. İçimi kemiren o sessiz boşluk, bir anda tüm vücudumu sarhoş etmişti.
Saat on buçuktu. Işıkları açmadım. Odanın içinde sadece telefonumun ekranı ve dışarıdaki soluk güneşin sızan ışığı vardı. O an “0 gün zafiyeti”ni anlamaya başladım. Bir sabah, sadece bir sabah… her şeyin yerli yerinde olduğunu düşündüğünüzde, içinde nehir gibi akan duygularınızın dondurulmuş olduğunu hissedersiniz.
—
Zafiyetin Derinliği
Bunu daha önce birkaç kez yaşadım. Ama bu sefer her şey farklıydı. Zihnimde bir sürü düşünce, bir sürü ses vardı ama hiçbirini netleştiremiyordum. Hangi birine odaklanacağımı bilmiyordum. Bir arayış, ama boş bir arayış. Anlamın ne olduğunu, neden bu kadar hüsrana uğradığımı soruyordum kendime.
Hüzün, bir yanda birikiyor. Diğer yanda, kaybolan umutlarımı geri getirmek için uğraşıyorum. Ama hiçbiri işe yaramıyor. Ne bir sabah kahvesinin sıcaklığı ne de soğuyan çayımdaki huzur, içimdeki karanlıkla yarışabiliyor. Bir şeyin eksik olduğunu hissediyorum. Ama ne? Ne eksik?
Bu eksiklik, bir anda, “0 gün zafiyeti” diye bilinen şeyin gerçek anlamını bana gösterdi. Aslında, bazen her şeyin yolunda gitmesi, seni en çok kandıran şeydir. Çünkü hiçbir şey yolunda gitmiyor olabilir. Bir gün, bir sabah… tüm hisler kaybolmuş gibi hissettirebilir. Neşen gidebilir, umutların tükenebilir. O sabah, ruhum sadece bir adım ileriye gitmeye çalışıyordu, ama vücudum o kadar güçsüz hissediyordu ki.
—
Bir Adım Daha, Bir Gün Daha
Zafiyetin ne kadar derin olduğunu hissettiğinizde, bir tek şey umudunuz kalır: bir adım daha atmak. Bir gün daha. O günü geçirebilmek. Ama nasıl? Nasıl geçireceksin? İşte o an, yalnızca düşüncelerin değil, bedeninin de zafiyetine kapıldığın andır. Zihnindeki gürültü her geçen saniye büyürken, dışarıdaki dünya bir yandan seni unutur. O an, sadece hayatta kalma dürtüsüyle ilerlersin.
Saatler geçti. O gün çalışamadım. Yazmadım. Ama bir şekilde, geceyi hayatta kaldığım bir an gibi hatırlıyorum. Zafiyetimin içinden bir şekilde çıkmak gerektiğini biliyordum. Bunu başardım da. Hızla geçebilecek, ama insanı fazlasıyla yoran, bir “0 gün” geçirdiğimi hissediyorum.
—
Zafiyetin Ardındaki Güç
Sonraki günlerde, içimde bir şeye odaklanmam gerektiğini fark ettim. O sabahki zafiyetin, aslında beni daha güçlü kılacağını düşündüm. Çünkü bazen, insanın duygusal olarak çöktüğü o anlar, aslında büyüme anlarıdır. Duygularını kabullenmek, onların seni kontrol etmesine izin vermek değil, onlarla barış yapmaktır. Zafiyetin içindeki güç, seni kendine döndüren, en derin noktalarını görebileceğin bir araçtır.
Kayseri’nin o soğuk kış sabahı, bir duygusal düşüşün başlangıcına tanık oldu. Ama aynı zamanda bir kendini keşfetme yolculuğunun da. Zafiyet, geçici bir durumdur. Bunu anladığımda, o anın beni ne kadar değiştirdiğini fark ettim. Çünkü bazen, “0 gün zafiyeti” denilen şeyin, bir gün, güçlü bir yeniden doğuşa dönüşebileceğini bilmek gerekir.
—
Sonuçta, hepimiz bazen düşeriz. Ama önemli olan, düşerken bile kendimizi kaybetmemek.